"Natuurlijk mis ik het contact met alle collega's, ze bellen ook bijna nooit meer en mijn chef neemt ook alleen contact met me op als er weer een formulier ingevuld moet worden."
Sjaak zit teneergeslagen voor me. Hij is nu een half jaar thuis, vanwege ernstige chronische longproblemen en zijn herstel verloopt vooralsnog niet voorspoedig.
"Ik mis de kletspraatjes en de serieuze gesprekken, ik mis zelfs de ruzies, kun je nagaan."
Sjaak is van het type die zich ervoor schaamt dat hij in de ziektewet zit en daarom durft hij zich niet op het werk te vertonen.
Tot nu toe heeft hij alleen contact met mij en zijn leidinggevende, die bezoekt hem af en toe thuis.
Dit punt is al vaker onderwerp van gesprek geweest; ik denk dat het beter is als Sjaak af en toe zijn gezicht laat zien. Tot op heden heb ik hem niet kunnen overtuigen.
Nu lijkt het erop dat Sjaak in beweging komt, dus ik leg het allemaal nog een keertje uit. Waarom het goed is om regelmatig in de kantine te gaan zitten, tijdens een koffiepauze, zodat je je collega's weer eens spreekt. Waarom het goed is om af en toe naar het werk te gaan om even een praatje te maken met de receptioniste en de leidinggevende.
Waarom de collega's je, als je je gezicht nooit laat zien, op den duur vergeten. Dat is geen slechtheid van deze collega's, dat is een hele gewone menselijke eigenschap.
Door zelf actief te zijn, door regelmatig je gezicht te laten zien, door er blijk van te geven dat je geïnteresseerd bent in het bedrijf en alles wat zich daar afspeelt, daardoor blijf je betrokken bij alles.
Deze betrokkenheid voorkomt dat je vergeten wordt en op die manier hou je zelf alle mogelijkheden voor re-integratie open.
Dat kopje koffie is naar mijn idee dan ook een belangrijk onderdeel van een re-integratietraject.
Maar goed, Sjaak moet het wel zelf doen, ik kan hem niet dwingen.
Ik zie dat Sjaak bedenkelijk met zijn mond speelt en langzaam gaat hij rechtop zitten. Ik kan het kwartje bijna horen vallen.
"Ik geloof dat ik het eindelijk begin te begrijpen, maar ik vind het eigenlijk wel erg eng, een kopje koffie drinken met mijn collega's. Kinderachtig hè?"
Volgens mij is het helemaal niet kinderachtig, ik kan heel goed begrijpen dat Sjaak met moed in de schoenen aan dit project begint. Maar, hoe langer dit wordt uitgesteld, des te moeilijker wordt het, dat is ook een feit.
We maken een concrete afspraak, vrijdag gaat hij naar het werk en meteen daarna komt hij bij me langs om verslag te doen.
Zo heeft Sjaak een stok achter de deur, maar ook een steuntje in de rug.
